قلم، اندوه و گریه، بغض و حسرت خیالت، گونه هامو باز تر کرد نشستم بی حضورت، می نویسم! چه جوری میشه بی عشق تو سر کرد؟! نگاهم میگه که عاشق شدم باز می دونم آدم سابق نمیشم! دروغ میگه، دروغ میگه، دروغه! دیگه یک لحظه هم عاشق نمیشم تو که گرمای عشقم رو ندیدی محاله با دلم همدرد باشی می دونم حس من واست عجیبه! عزیزم آخه باید مرد باشی خداحافظ، برو، اشکام حلالت ببین اما چی آوردی به روزم خداحافظ ولی اینو بدون که تو آتیش تو می سوزم هنوزم محمّدامین فردوسی