«آسیوَن» طرحی در شوشتریمرکّب، بر اساس امکانات بالقوهٔ مُدال و ساختارهای اجراییِ موسیقیِ ردیفدستگاهی.
دستنگاشتِ پژمان طاهری؛ آهنگساز و نوازندهٔ برجسته دربارهٔ این نواخت: «دیرزمانیست در پاسخ علاقهمندان به موسیقی و شاگردانم که میپرسند چه کنیم، میگویم خودتان باشید نه وجودی مکرّر و البته ملالآور از جهت تکرار همان مکرّرات! برایشان با حوصلهٔ بسیار میگویم که معلمانتان را دوره کنید و دریابید که چگونه به اینجا رسیدهاند و آن شدهاند که میبینید و میشنوید. آیا آنها تکرار معلمان خود بودهاند؟ البته که پاسخ خیر است... در این سفر طولانی حتی با تصور اینکه مبدأ، مقصد و مسیر یکیست (که نیست...) هر رهگذر، چشماندازهای مختلفی را نظاره میکند و حتی همان مسافر نیز به وقتِ هر نوبتِ گذر، چیزهایی را میبیند و میشنود که شاید پیش از آن در همان مسیر ندیده و نشنیده باشد. در آخر به آنها تاکید میکنم که عاشق معلّمان شایسته باشید ولی در آنها ذوب نشوید! خلاصه اینکه گذشتگان را دوره کنید، در حال زندگی کنید و نگاهتان به آینده باشد تا مگر بهرهای نصیبتان گردد و حلقهای شوید در این زنجیر... امیرحسین، دوست من و نوازندهٔ خوب سنتور، به این دلیل ساده در نظر من جلوهای دیگر دارد که خودش است. با تمام قوّت و ضعفهای طبیعی یک انسان... او نوازندهٔ قابلیست. دستور زبان موسیقی دستگاهیِ ایران را بلد است. کوک سازش دقیق است. زمانبندیِ سازش متفاوت با اساتیدش ولی درست و دلنشین است و تو راغبی که بشنوی و میتوانی لذّت ببری... مشخّص است که در این روزگار، هنوز مثل یک کودک میتواند لذّت ببرد از کاری که انجام میدهد. جملههایش با تمام رهایی، منظّم است و سر و ته دارد که این نشانهای واضح از آموزش درست است. امیدوارم که در این مسیر صعب و سخت همیشه اینگونه باشد. همین قدر عاشق، همین قدر مؤمن...» پژمان طاهری ۱۵ آبان ۱۴۰۲ وین
• ضبط صدا: امیر مردانه • پالایش صدا: سیاوش کامکار • پوستر و موشنگرافی: حمیدرضا سوسنی • ساز: دسترنجِ جواد طلوعی (میکوک؛ ۱۲ خرک) • ناشر: نشر موسیقی درنگ • ضبط: بهمنماه ۱۳۹۷؛ در یک نشست و بدون ویرایشهای دیجیتال • نشر: تیرماه ۱۴۰۳ (آسیوَن: سرگشته و حیران)